Festiwal Stolica Języka Polskiego odbywa się w dwóch lokalizacjach:

3.08.2025 – niedziela to Dzień Zamojski. Spotykamy się na Rynku Wodnym, a wybrane wydarzenia odbywają się również w Zamojskiej Akademii Kultury, ul. Akademicka 8.

W dniach 4-9.08.2025 – poniedziałek-sobota spotykamy się w Szczebrzeszynie. To tutaj budujemy Miasteczko Festiwalowe: na terenie Zespołu Szkół nr 2, ul. Zamojska 70.

Do zobaczenia!

Dziecko, z którym rodzice czytają i rozmawiają, już w wieku trzech lat rozumie dwukrotnie więcej słów niż dzieci pozbawione tego przywileju. Ale jak czytać, żeby frajdę z tego miały zarówno dzieci jak i rodzice? 

Pokażemy to na konkretnych przykładach! Mateusz Świstak – komik i stand-uper, zawodowo zajmujący się storytellingiem i sztuką opowiadania wcieli się w rolę rodzica i udowodni, że czytanie to czysta przyjemność. 

Dla uczestników czekają niespodzianki: kawa i słodkości (dla dorosłych), książki, puzzle i plecaczki (dla dzieci).

Spotkanie zrealizowane we współpracy z Fundacją Powszechnego Czytania.

W krótkim czasie dwóch międzywojennych dekad pisarze, poeci, autorzy tekstów scenicznych, zarówno teatralnych, jak i kabaretowych, stworzyli tak wiele utworów dla dorosłych i niedorosłych czytelników, że można mówić niemal o galaktyce książek. Stały się one inspiracją dla późniejszych twórców, artystów, reżyserów filmowych i teatralnych.

O kolorycie tamtego pisarstwa opowiada literaturoznawca – prof. Grzegorz Leszczyński, który odkrywa, w czym tkwi niezwykła siła tych książek i ich urzekający czar, dlaczego wywołują emocje zafascynowanych lekturą czytelników równie silne dziś, jak przed stu laty.

Spotkanie zrealizowane we współpracy z Narodowym Centrum Kultury.

Zapraszamy na warsztaty graficzne z poezją dwudziestolecia międzywojennego, które poprowadzi prof. Ryszard Kajzer – autor oprawy graficznej serii 20 Lat XX Wieku. Podczas spotkania poszukamy związków między słowem a obrazem. Przyjrzymy się, jak buntownicza energia poezji lat 20. i 30. może dziś inspirować w obszarze grafiki i typografii.

Futuryści łamali schematy – zrywali z tradycyjną formą wiersza, naruszali zasady ortografii i gramatyki, prowokowali. Ich celem była artystyczna rewolucja. Słowo traktowali nie tylko jako nośnik treści, ale też dźwięk, rytm i znak graficzny. Jak pisali Anatol Stern i Aleksander Wat:

„SŁOWA mają swą wagę, dźwięk, barwę, swój rysunek. ZAJMUJĄ MIEJSCE W PRZESTRZENI.”
(Prymitywiści do narodów świata i do Polski)

To właśnie te idee staną się punktem wyjścia do naszych działań twórczych. Pod okiem Ryszarda Kajzera – uznanego grafika, plakacisty i autora projektów książek, będziemy pracować na wybranych tekstach poetyckich z lat międzywojennych. Warsztaty inspirowane są książką „Literatura dwudziestolecia” – nowością z serii 20 Lat XX Wieku, która opowiada o najważniejszych zjawiskach i nurtach literackich tego okresu.

Warsztaty zrealizowane we współpracy z Narodowym Centrum Kultury.

Spotkanie we współpracy z Książnicą Zamojską.

Drogi Słuchaczu, wydarzenie jest objęte bezpłatnymi wejściówkami dostępnymi na stronie https://app.evenea.pl/event/witkacyfilmowy/

Nowy Dyjak.

Marek Dyjak głos absolutnie fenomenalny. Spiżowy, szeroki i ciężki jakby Dzwon Zygmunta miał za patrona. Przy tym ma niepowtarzalną chrypę, ten głos, intrygującą. Coś jakby bulgot siarki piekielnej we młynie do skalnego kruszywa. W dodatku zawsze rozbrzmiewa w temperaturze wrzenia. Idealnie nadaje się do śpiewania piosenek dramatycznych. Oczyszczających w myśl pojęcia „Katharsis” Ten atut już został po wielekroć wykorzystany. Ostatnio nastąpiły pozytywne zmiany w życiu prywatnym Marka Dyjaka. W związku z tym artysta proponuje widowni „Nowego Dyjaka”, który wzbogaci swój wizerunek o piosenki pogodne, przywołujące również dobre strony życia człowieczego. Będzie to nieco kontrastujące przedsięwzięcie z dotychczasowym dorobkiem wokalisty ale z wielką korzyścią dla widzów. Dyjakowi można zaufać, gdyż oprócz talentu do śpiewania i charyzmy ma jeszcze zdolność dobierania odpowiedniego repertuaru, i w tym względzie nigdy się nie pomylił. Otwórzmy się na nowe w Dyjaku, a on odnowi nas swą odnową.

Mateusz Kołakowski – fortepian
Pianista regularnie koncertujący w Stanach Zjednoczonych, wystąpił między innymi w Los Angeles, Nowym Jorku i Chicago. Laureat Nagrody The Most Promising Performer Podczas Jazzowego Konkursu Pianistycznego w Paryżu, Uczestnik Festiwalu Jazzowego w Montreux w Szwajcarii, a także Międzynarodowego Festiwalu Pianistów Jazzowych w Pradze. Od lat koncertujący na stałe z wieloma artystami takimi jak chociażby Kasia Moś.

Leszek Szczerba – saksofony
Krakowski muzyk jazzowy, grający na wszystkich saksofonach oraz klarnecie, legenda polskiej sceny muzycznej od lat grający z największymi artystami takimi jak Grzegorz Turnau, Marek Grechuta czy Andrzej Zaucha.

Alan Wykpisz – kontrabas
Jeden z najmocniej wyróżniających się kontrabasistów młodej polskiej sceny jazzowej. Wszechstronny instrumentalista obdarzony wspaniałym feelingiem i muzykalnością. Jest członkiem najciekawszych projektów, które w przeciągu ostatnich kilku lat pojawiły się w naszym kraju: High Definition Quartet, Vehemence Quartet oraz łączącego jazz z rapem Eskubei i Tomek Nowak Quartet. Laureat takich konkursów jak Jazz Hoeilaart 2011, Bass Copenhagen 2012 czy Jazz Nad Odrą 2015. Koncertował na wielu festiwalach w krajach takich jak Kuwejt, Katar, Hiszpania, USA, Kanada, Belgia, Chiny, Indonezja czy Indie. Koncertował z wieloma artystami jak Janusz Muniak, Randy Brecker, Dave Liebman, Joel Frahm, Adam Pierończyk, Michał Urbaniak, Grzegorz Karnas, Aga Zaryan czy Grzech Piotrowski.

Grzegorz Pałka – perkusja
Perkusista jazzowy wielokrotnie nagradzany na konkursach i festiwalach perkusyjnych oraz jazzowych o znaczeniu zarówno międzynarodowym, jak i krajowym. Swoją wiedzę i umiejętności udoskonalał na lekcjach prowadzonych przez wybitnych instrumentalistów takich jak: Billy Hart, Brian Blade, Marcus Gilmore, Eric Harland, Dennis Mackrel, Kendrick Scott, Billy Drummond, Damion Reid, Ari Hoenig. Koncertujący w Europie, Azji oraz Ameryce Północnej artysta w swoim dorobku artystycznym może pochwalić się współpracą z wieloma wybitnymi muzykami z kraju i nie tylko: Janusz Muniak, Jacek Niedziela-Meira, Piotr Wojtasik, Andy Middletone, Piotr Baron, Jorge Vistel, Dominik Wania, Rafał Sarnecki, Piotr Wyleżoł, Mark Alban Lotz, Kuba Badach, Wojciech Groborz, Szymon Mika, Kuba Stankiewicz.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach realizacji Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa 2.0 na lata 2021-2025

Fragmenty twórczości Witkacego czyta Stefan Lewicki.

Drogi Widzu, wydarzenie jest objęte bezpłatnymi wejściówkami dostępnymi na stronie https://app.evenea.pl/event/bylebyztobaszymus/

„Byleby z Tobą, Szymuś” – monodram na podstawie powieści „Kamień na kamieniu” Wiesława Myśliwskiego w wykonaniu Ewy Tarnowskiej. Opowieść o miłości. Z pozoru brzydkiej, zwyczajnej całkiem, takiej zza sklepowej lady, co to tylko czasem po papierosy przyjdzie. A może najprawdziwszej, bo bezwarunkowej? Odartej z pozorów, przywiązania, masek, wszelkich konieczności. Miłości wydobytej z najgłębszych szczelin serca wiejskiej sklepowej, jak ze studni, co woda w niej najczystsza. Główna bohaterka – Kaśka oddaje tej miłości siebie caluteńką. Słowem prostym, szczerym, mocnym. Mówi o miłości, której się nie czuje. Nią się po prostu jest. Monodram jest prezentem dla Wiesława Myśliwskiego.
Scenariusz i reżyseria: Lucyna Jakubczyk, Ewa Tarnowska

Spotkanie realizowane we współpracy z Fundacją Powszechnego Czytania oraz Narodowym Programem Rozwoju Czytelnictwa 2.0.

Fragmenty twórczości Witkacego czyta Stefan Lewicki.

Razem z Michałem Książkiem, poetą, ornitologiem i autorem Atlasu dziur i szczelin, wyruszcie na uważny spacer po terenie festiwalu. To zaproszenie do patrzenia głębiej – w korę drzew, w pęknięcia ścieżek, w zarośla i zakamarki, które zwykle omijamy wzrokiem.

Spacer będzie okazją do rozmowy o przyrodzie, języku i tym, co łączy te dziedziny.

Dla wszystkich, którzy chcą na chwilę zwolnić i zobaczyć więcej.

Zbiórka o g. 18:30 przy namiocie Małej Stolicy – pod rzeką.

Fragmenty twórczości Witkacego czyta Stefan Lewicki.

Drogi Widzu, wydarzenie jest objęte bezpłatnymi wejściówkami dostępnymi na stronie https://app.evenea.pl/event/wszechswiete/

„Wszechświęte” to tytuł spektaklu o podwójnym znaczeniu. Z jednej strony odnosi się do nazwy małej miejscowości w województwie świętokrzyskim w pobliżu Opatowa i Ostrowca Świętokrzyskiego. Z drugiej strony będzie to opowieść o moich babciach i prababciach , które w tamtych stronach żyły i tam zostały pochowane. Dla mnie ich chłopskie życie z całym ciężarem wychowywania gromady dzieci, okrutnym losem i niezwykłym hartem ducha jest święte i tym przedstawieniem, dokumentującym historie moich przodków chce oddać im cześć. Ale też odkryć je w sobie. Wsłuchać się w ich głos, w ich szepty zza grobu… Bo mam wrażenie, że ciągle mogę je usłyszeć. Te historie się powtarzają i dziwnie zaplatają z moim życiem. Poprzez ten swoisty seans teatralny pragnę pokazać ich twarze, wspomnieć imiona, opowiedzieć o tych, o których nikt już nie pamięta… Chce zaprosić do wspólnego stołu spotkane i niespotkane nigdy kobiety mojego rodu. Te, które niosły przekaz tej kobiecej opowieści, siły, wytrwałości, miłości. Ale też nienawiści…
/Aneta Adamska-Szukała/

Scenariusz spektaklu został utkany z autentycznych historii – wspomnień babek, ciotek, prababek, wypisów z ksiąg parafialnych, materiałów historycznych, tekstów literackich, ale też z opisów własnych doświadczeń i snów. Ważnym elementem projektu „Wszechświęte” będzie muzyka grana na żywo (akordeon, skrzypce, gitara basowa). Muzyka pomyślana jest jako most pamięci pomiędzy minionym czasem, światem a tym współczesnym, jest obecna, ciągle rezonuje w głosie i ciele aktorki/ performerki. Z jednej strony stare pieśni weselne, pogrzebowe, okolicznościowe ożyją na nowo. A z drugiej strony w sztuce wykorzystane zostaną współczesne, autorskie kompozycje i teksty poetyckie reżyserki.

Ciało jako wehikuł pamięci pokoleniowej to ważny temat tej opowieści. Kobiety, które przekazują sobie w ciele doświadczenie miłości, macierzyństwa, ale też zapomniane traumy, cierpienia, bóle. Poprzez sceniczne przeżycie ich losu będziemy próbować zrozumieć, dlaczego w dzisiejszych kobietach siedzi tyle demonów, żalu i lęku. Autorka scenariusza i reżyserka przeprowadzi na sobie samej swoisty eksperyment w laboratorium pamięci mający na celu odkrycie własnej tożsamości.

scenariusz, reżyseria: Aneta Adamska-Szukała
muzyka: Jakub Adamski, Jan Niezgoda, Maciej Szukała
scenografia: Maciej Szukała
kostiumy: Basia Olearka
multimedia: Maciej Śliwiak
występują: Aneta Adamska-Szukała, Jakub Adamski, Maciej Szukała

Spektakl przeznaczony dla widzów 16+

Janusz Strobel świętuje 60 lat na scenie!

Gitarzysta, aranżer, kompozytor ponadczasowych przebojów: „W moim magicznym domu”, „Trzeba marzyć” czy „Ździebełko ciepełka” obchodzi jubileusz 60-lecia pracy artystycznej. Z tej okazji zapraszamy na benefis – koncert „WIERNY SOBIE”.

Wystąpią: Artur Andrus, Katarzyna Dąbrowska, Marcin Januszkiewicz, Dorota Miśkiewicz, Henryk Miśkiewicz, Włodzimierz Nahorny, Nula Stankiewicz, Magda Umer i Katarzyna Żak oraz zespół jazzowy: Janusz Strobel – gitara, Piotr Wrombel – fortepian, Piotr Baron – saksofon, Paweł Pańta – kontrabas, Cezary Konrad – perkusja. 

6 sierpnia 2025, g. 20:00
Scena Główna Miasteczka Festiwalu Stolica Języka Polskiego w Szczebrzeszynie
wstęp wolny

Organizator: Fundacja Sztuki Kreatywna Przestrzeń
Projekt zrealizowano we współpracy z Narodowym Centrum Kultury.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Partner: Stowarzyszenie Autorów ZAiKS
Patronat medialny: Dwójka

Mecenasem Festiwalu jest PKO Bank Polski.

Spotkania powstają we współpracy z Zespołem PKO Prosto.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach realizacji Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa 2.0 na lata 2021-2025

Fragmenty twórczości Witkacego czyta Stefan Lewicki.

Spotkanie zrealizowane we współpracy z czasopismem „Akcent”.

Spektakl, który prowokuje, intryguje i wciąga widza w nieznane rejony ludzkiej psychiki. Oparty na tekstach Stanisława Ignacego Witkiewicza, mistrza słowa, metafory, absurdu i groteski zabiera nas w niepokojącą podróż przez meandry świadomości, kształtowanej przez wpływ substancji odurzających.

PONIEWAŻ tak zwaną „swobodną twórczością” (…) nic dla społeczeństwa i narodu zrobić nie mogłem, postanowiłem, po szeregu eksperymentów, zwierzyć się ogółowi z moich poglądów na narkotyki, (…) w celu choćby małego wspomożenia dobrych potęg w walce z temi najstraszniejszemi, poza wojną, nędzą i chorobami, wrogami ludzkości („Narkotyki”, Stanisław Ignacy Witkiewicz)

Witkacy – nie tylko genialny obserwator rzeczywistości, ale również przenikliwy komentator kondycji człowieka i cywilizacji. Spektakl „Niemyte dusze / Narkotyki” to nie tylko zwykła relacja z eksperymentów z narkotykami. Witkacy, poprzez swoją przenikliwość i literacki kunszt, kreśli obraz człowieka zagubionego w świecie iluzji, gdzie granice między rzeczywistością a halucynacją stają się płynne. Monodram Anny Kękuś to również swoista medytacja nad naturą świadomości, nad ludzką skłonnością do ucieczki przed bólem istnienia oraz nad przerażającą siłą, jaką mogą wyzwolić w człowieku środki odurzające. Znajdziemy w nim również ślady ironii i gorzkiego humoru, które stają się sposobem na zrozumienie tragizmu i absurdu ludzkiej egzystencji.

Od lat pozostaję pod wrażeniem trafności głosu Witkacego wobec kondycji człowieka jemu współczesnego. Odczytanie tekstów (m. in. eseje ze zbioru „Narkotyki”, „Niemyte dusze”) dzisiaj wybrzmiewa zadziwiająco aktualnie. Dla mnie, jako twórcy, opowiadanie o dojmujących aspektach naszego funkcjonowania tu i teraz poprzez znakomite utwory palące ironią, sarkazmem, szatańskością, a znajdujące kontekst w teraźniejszości, to artystyczne wyzwanie – mówi reżyser Anna Kękuś.

W roli Każdego zobaczymy aktora młodego pokolenia Sebastiana Fabijańskiego, który poprzez monodram stworzy fuzję aktorstwa i muzyki. Jego kreacja będzie intensywnym studium wewnętrznej dezintegracji protagonisty, który w poszukiwaniu szczęścia przechodzi przez proces autodestrukcji, by odnaleźć katharsis i wewnętrzną równowagę. Spektakl ukazuje drogę bohatera od zagubienia w banalności codziennego życia do odkrycia sensu istnienia, który można odnaleźć nie tylko w sztuce, ale także w rytuałach codzienności i pozornie najbłahszych aspektach życia. Forma sceniczna monodramu uwypukla teksty Witkacego w kontekście kryzysu egzystencjalnego współczesnego człowieka.

reż. Anna Kękuś

Obsada: Sebastian Fabjański

Czas trwania: 55′

________________________________________
Podczas spektaklu będą używane światła stroboskopowe, które mogą wpływać na osoby wrażliwe na migające światła.

Stanisław Ignacy Witkiewicz napisał „Mątwę”, czyli „Hyrkaniczny światopogląd”, w 1922 roku. Dramat ukazał się drukiem w roku 1923. Jego główny bohater, Paweł Bezdeka, to niespełniony artysta. Jak wskazuje jego nazwisko, bardzo niewiele mu brakuje – deka właśnie – aby być tym, kim pragnie: twórcą w pełnym znaczeniu tego słowa. Zamiast tego wikła się w szarość mieszczańskiego życia przez narzeczeństwo z Ellą – typową przedstawicielką świata wolnego od artystycznych napięć, dzięki temu funkcjonującego spokojnie, szczęśliwie, choć oferującego swoim mieszkańcom jedynie przeciętność. Tę monotonię zakłóca obecność żywego posągu Alice d’Or oraz przybycie kolegi z lat szkolnych Pawła, Hyrkana IV – władcy Hyrkanii, fantastycznego królestwa, oazy „hyrkanicznych pożądań”, które można odczytać jako namiętności, pragnienia absolutu w życiu.

„Mątwa” jest dramatem, ale jest też, jak to u Witkacego, utworem o kondycji ludzkiej jako takiej, o tym, co to znaczy być człowiekiem. Czy wystarczy do tego zaspokajanie podstawowych fizjologicznych potrzeb, dążenie do egzystencjalnego komfortu polegającego na niezadawaniu sobie pytań o Tajemnicę Istnienia, unikaniu przeżywania metafizycznych dreszczy? Czy może wręcz przeciwnie? Problematyka ta zaprzątała wielu myślicieli, badaczy i artystów XX wieku w kontekście między innymi dynamicznego rozwoju kultury masowej. Kwestie te przedstawia Witkiewicz we właściwej sobie formie, bardzo atrakcyjnej dla współczesnego widza. Tworzy ją mieszanka powagi i komizmu, groteskowego przerysowania, absurdu, językowego rozmachu oraz filozoficznej, socjologicznej, historiozoficznej i kulturowej refleksji.

reż. Jarosław Gajewski

Obsada: Bartosz Turzyński, Lidia Sadowam Ksawery Szlenkier, Dariusz Kowalski

Czas trwania: 75′

________________________________________
Uwaga: Podczas spektaklu będą używane światła stroboskopowe, które mogą wpływać na osoby wrażliwe na migające światła.

Partnerem wydarzenia jest Krajowa Izba Radców Prawnych.

Samorząd radców prawnych jest największym prawniczym samorządem zawodowym w Polsce, zrzeszającym ponad 60 tysięcy radców prawnych i aplikantów radcowskich. Jednostkami organizacyjnymi samorządu radców prawnych są Krajowa Izba Radców Prawnych (KIRP) oraz 19 okręgowych izb radców prawnych (OIRP).

Radcowie prawni służą społeczeństwu, świadcząc pomoc prawną, wspierając obywateli w zrozumieniu prawa i pomagając im w codziennych sprawach – od problemów pracowniczych, rodzinnych i mieszkaniowych, po sprawy spadkowe, konsumenckie czy związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Choć praca radcy opiera się na przepisach, w istocie to również zawód słowa – radcowie udzielają porad i konsultacji prawnych, sporządzają opinie prawne, opracowują projekty aktów prawnych oraz występują przed urzędami i sądami w charakterze pełnomocnika lub obrońcy. Posługują się zatem językiem prawniczym, ale równie często przekładają go na zrozumiały dla każdego język życia. Wspierają, tłumaczą, doradzają – budując most między codziennością obywateli a złożonym światem przepisów, instytucji, firm czy sądów.

Mecenasem Festiwalu jest PKO Bank Polski.

Spotkania powstają we współpracy z Zespołem PKO Prosto.

Fragmenty twórczości Witkacego czyta Stefan Lewicki.

„W Twój niezmierzony idę świat” – Maja Komorowska, Arkadiusz Janiczek, scenariusz: Maria Topczewska

Koncert poezji w wykonaniu Mai Komorowskiej – Szczebrzeszyn 2025 roku to galeria wierszy poświęconych matkom. Pragniemy ten sierpniowy wieczór dedykować wszystkim Matkom, które są z nami, i tym, których już z nami nie ma. Chcemy pokazać, jak istotne miejsce w twórczości różnych poetów zajmowały. Będzie między innymi Różewicz, Herbert, Zagajewski, Szymborska, Świrszczyńska, Pawlikowska-Jasnorzewska, Słowacki, Gałczyński czy fragmenty listów Saint-Exupery’ego z czasów, kiedy był w szkole z internatem, a także fragmenty książki Mai Komorowskiej „31 dni maja”. W naszym zamyśle chcemy sprowokować Słuchaczy do refleksji i wspomnień.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach realizacji Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa 2.0 na
lata 2021-2025

Mecenasem Festiwalu jest PKO Bank Polski.

Spotkania powstają we współpracy z Zespołem PKO Prosto.

Fragmenty twórczości Witkacego czyta Stefan Lewicki.

Album „Konstelacje” to taka łamigłówka, a może układanka?
Może to być odkrywanie, wędrówka, poddanie się emocjom albo wszystko razem.

Pewnie warto wiedzieć, że 23-letnia księgowa Evelyn McHale 1 maja 1947 roku wjechała na 86. piętro Empire State Building, powiesiła na balustradzie swój płaszcz, napisała krótki list i skoczyła… Ciało Evelyn wbiło się w dach limuzyny stojącej pod wieżowcem.

Przypadkowy przechodzień Robert Wiles, student z aparatem niemalże od razu zrobił zdjęcie. Gdy po paru tygodniach fotografia zjawiskowo wyglądającej, martwej kobiety pojawiła się w gazecie Life uznano ją za obraz „najpiękniejszego samobójstwa”. Narzeczony Evelyn, 24-letni Barry Rhodes z którym miała wziąć ślub miesiąc poźniej, przeżył następne 61 lat samotnie…

Pewnie warto zwrócić uwagę na jedno słowo w tytułowym utworze Konstelacje: eon. Eon może oznaczać miliard lat, ale może to też być niezdefiniowany bliżej czas od powstania naszego Wszechświata do jego nieuchronnie nadchodzącej zagłady. Nie powinno nas to jednak martwić – Wszechświatów jest wiele, a George Saunders, którego proza zainspirowała artystkę do napisania piosenki „Kto” twierdzi, że między nimi jest jeszcze Bardo.

W ten album można wejść głębiej, ale można inaczej, tylko na emocji, pokładach własnej wrażliwości i oceanie własnych, indywidualnych skojarzeń – to wszystko jest przecież takie ulotne… Przecież każdy ma swoją rybę, każdy na swój sposób czuje tego chłopca o buzi miękkiej jak kwiat tulipanowca, każdy ma swoją niezgodę i swój własny bunt, każdy szuka swego własnego spokoju i własnej równowagi. Każdego dnia ryba jest inna, chłopiec jest inny, a nasz spokój i równowagę odnajdujemy w czymś innym. Może też nie być kolejnego dnia – tutaj, bo gdzieś na pewno jest.

„Konstelacje”
1. Ku światłu (z udziałem Ireny Santor) – sł. Katarzyna Groniec, muz. Tomasz „Harry” Waldowski/Katarzyna Groniec
2. Ballada o Evelyn McHale – sł. Katarzyna Groniec, muz. Katarzyna Groniec
3. Konstelacje (z udziałem Barbary Wrońskiej) – sł. Katarzyna Groniec, muz. Barbara Wrońska
4. Calm down – sł. Katarzyna Groniec/Piotr Wojtanowski, muz. Piotr Wojtanowski
5. Do domu – sł. Barbara Wrońska, muz. Barbara Wrońska
6. Ratunku! – sł. Katarzyna Groniec, muz. Katarzyna Groniec
7. Nie ma nieba – sł. Katarzyna Groniec, muz. Tomasz „Harry Waldowski”
8. Na pohybel – sł. Katarzyna Groniec, muz. Barbara Wrońska
9. Kto – sł. Katarzyna Groniec, muz. Katarzyna Groniec/Tomasz „Harry” Waldowski
10. Zostaw – sł. Katarzyna Groniec, muz. Tomasz Waldowski
11. Lux – sł. Katarzyna Groniec, muz. Barbara Wrońska

producent muzyczny, miks Tomasz „Harry” Waldowski
master Robert Szydło
grafika Mariusz Mrotek
zdjęcia Alex Lua Kaczkowska
producent Katarzyna Groniec / Adapter
wydawca Warner Music Poland